jezahost
· güncellendi: 15 Kasım 2026
  • security
  • ssh
  • least-privilege
  • proxmox
  • firewall

Otomasyona shell vermeden root vermek

Portalımızın ve deploy araçlarımızın firewall'da ve hipervizör node'larında yetkili işler yapmasını sağlayan, hiçbirinin genel amaçlı bir root girişine sahip olmadığı üç küçük karar.

Her hosting platformunun önünde aynı can sıkıcı soru durur: faturalama portalının firewall'da ve hipervizörlerde bir şeyleri değiştirmesi gerekir, ama portal internete açık bir web uygulamasıdır. Onun yapabildiği her şeyi, onu ele geçiren bir saldırgan da yapabilir. Alışılmış cevaplar «root ver ve umut et» ya da «hiçbir şey verme, her şeyi elle yap» şeklindedir. Biz ikisinin arasında bir yerde durduk: neredeyse hiçbir maliyeti olmayan ve kendini iyi kanıtlamış üç yaklaşımla. Hiçbiri yeni değil; asıl mesele ne kadar az şeye ihtiyaç duyduğunuz.

1. Firewall: tam olarak tek bir programı çalıştırabilen bir anahtar

Firewall'ımızın bir API'si var. Bu API kurallar ve alias'lar için gayet iyi, ama bir arayüze adres atamak ya da bazı durum tablolarını okumak için cihazda root gerekiyor. Portala bir root SSH anahtarı vermek seçenek değildi.

OpenSSH'ta bunun cevabı onlarca yıldır authorized_keys içinde duruyor:

restrict,from="<portal IP>",command="/usr/local/sbin/<wrapper>" ssh-ed25519 AAAA... portal
  • command=, anahtarın o programı çalıştırabileceği ve başka hiçbir şeyi çalıştıramayacağı anlamına gelir. İstemcinin istediği komut SSH_ORIGINAL_COMMAND içine düşer; program onu ayrıştırır ve doğrular.
  • restrict tek kelimeyle port forwarding, agent forwarding, X11 ve PTY ayrılmasını kapatır.
  • from= anahtarı, onu kullanmasına izin verilen host'a bağlar.

Wrapper'ın kendisi küçük ve sıkıcı: birkaç fiil kabul eder, her argümanı katı bir kalıba göre denetler, geri kalan her şeyi reddeder ve reddi log'a yazar. Ayrıca --dry desteği vardır, böylece çağıran taraf neyin değişeceğini görebilir. Dolayısıyla ele geçirilmiş bir portal bir tenant arayüzüne adres atayabilir. firewall'un yapılandırmasını okuyamaz, shell açamaz, pivot yapamaz.

Zor yoldan öğrendiğimiz iki şey:

  • Her işlev için bir anahtar. Wrapper'ın daha sonra ikinci türde bir iş yapması gerektiğinde, ilk wrapper'a ikinci bir fiil değil, ikinci bir command= ile ikinci bir anahtar ekledik. Etki alanı işlev başına sınırlı kalır.
  • Firewall'ımızda root shell bir POSIX shell değildir. Wrapper'ınız ya da operatörleriniz içine $(...) yapıştırırsa hiçbir şey çalışmaz ve hata anlaşılmaz olur. Komutları sh -c üzerinden çalıştırın ya da önce shell'i değiştirin.

2. Hipervizör node'ları: push değil, pull

İkinci soru, script'leri hipervizör node'larına nasıl ulaştıracağımızdı. Bariz yol, yani yönetim host'undan scp, yönetim host'una her node'da root girişi verir. Yönetim host'u ise tam da saldırganın istediği makinedir, çünkü her şey oradan script'lenir.

Yönü tersine çevirdik. Node'larda salt okunur bir deploy anahtarı var; bu anahtarla yönetim host'undan push edilmiş tek bir commit'ten tek bir dosya isteyebilirler, başka hiçbir şey:

restrict,from="<node IPs>",command="/usr/local/bin/<wrapper>" ssh-ed25519 AAAA... <key-name>

Wrapper tam olarak tek bir biçimi kabul eder, show <commit> <path>, commit'in main'in atası olduğunu denetler ve blob'u aktarır. Node operatörü bir script'i, node üzerinde şunu çalıştırarak kurar:

<deploy-command> <commit> <file> <expected-sha256-prefix>

Node dosyayı çeker, hash'i karşılaştırır, uyuşmazlıkta reddeder, dosyayı kurar ve kümenin zaten var olan kendi güven ilişkisi üzerinden diğer node'lara dağıtır. Yönetim host'unda hiçbir zaman bir node'da çalışan bir kimlik bilgisi bulunmaz.

Bunun size kazandırdıkları:

  • Commit'lenip push edilmemiş hiçbir şey deploy edilemez. Depo'nun haberi olmayan «hızlı bir düzeltmeyi kopyalamıştım» durumu yoktur.
  • Kurulan her dosya bir commit hash'i ve bir içerik hash'i ile izlenebilir, bu yüzden «bu node'da hangi sürüm var» sorusunun tek satırlık bir cevabı vardır.
  • Deploy aracı git artı tek bir forced-command wrapper'dır. Güncellenecek bir şey yoktur.

Bedeli: deploy için operatörün node üzerinde olması gerekir ve bir commit hash'i ile bir sha256 önekini yapıştırmak scp'den biraz daha fazla yazmak demektir. Hipervizörde root olarak çalışan her şey için bunun doğru miktarda sürtünme olduğuna karar verdik.

3. ACL tuzağı: daha derin yollar eklemez, yerine geçer

Üçüncü madde bir yaklaşım değil, bir uyarı. Proxmox'ta rol yayılımlı, yol tabanlı ACL'ler var. Portalımızın token'ı VM oluşturabilsin diye ağacın tepesinde geniş bir role sahipti. Sonra onun agent aracılığıyla misafir sistemlerin içinden dosya da okuyabilmesini istedik; bu ayrı bir yetki. Bu yüzden token için daha derin bir yolda dar bir rol ekledik.

Token anında VM oluşturma yeteneğini kaybetti.

Proxmox ACL semantiği şöyle: bir öznenin daha derin bir yolda herhangi bir ACL kaydı varsa, daha sığ bir yoldan miras alınan roller onunla birleştirilmez. Daha derin yolda ne tanımlıysa onunla değiştirilir. «Propagate», başka bir şey tanımlanana kadar aşağı doğru yayılır; birleşim yapmaz. Bu davranış belgelenmiş, ama «propagate» kelimesi tam tersini varsaymaya davet ediyor.

Çözüm, rolleri tek bir token'a yığmak değildi. Dar yetkiyi kendi token'ı olan ayrı bir kullanıcıya verdik ve portalın ana token'ına dokunmadık. Yan etki olarak artık her iş türü için ayrı öznelerimiz var; zaten istediğimizin de bu olduğu ortaya çıktı.

Ortak nokta

Üç durumda da soru hiçbir zaman «bu bileşenin root'a ihtiyacı var mı» olmadı. Vardı. Soru «ne için root, nereden ve sonradan ne yaptığını nasıl bileceğim» idi. Forced command ilk ikisine cevap verir. Commit hash'i üçüncüsüne. Bir yetki sisteminde şaşırtıcı bir kural olduğunda ise cevap, tek bir özneye daha fazla rol değil, daha dar rollere sahip daha fazla öznedir.